تم تیره

نقد و بررسی Super Mario Run

  • ژانر :سرگرم کننده، هدایتی
  • سازنده : Nintendo EPD
  • ناشر :    Nintendo
  • پلتفرم :iOS,Android

در میان تمام بازی هایی که تاکنون نینتندو روانه ی بازار کرده است ماریو جایگاه ویژه ای دارد. جایگاهی که هیچ کدام از بازی های دیگر این حوزه نمی توانند با آن مقایسه شوند. با بررسی نحوه ی پیشرفت این بازی از نسخه ی Super Mario64 تا Super Mario Galaxy می توانیم متوجه شویم که این بازی در چه جاهایی موفق عمل می کند که بازی های دیگر از موفقیت در آن حوزه ها عاجزند. به لطف فناوری و پیشرفت صنعت بازیسازی امروز می توانیم بفهمیم وقتی نینتندو برای یک پلتفرم دیگر مثل iPhone و iPad بازی سوپرماریو بسازد چگونه محصولی از آب در می آید. برای نخستین بار بعد از دهه ها تولید، سوپرماریویی تولید شده که انحصاری نینتندو نیست و در عین حال به قدری حرفه ای برنامه نویسی شده که گویی نینتندو آن را برای خود عرضه کرده است.

نخستین اتفاق هیجان انگیز این سوپرماریو سیستم هدایت آن است که به گوشه ی تصویر هدایت شده اند و با چند لمس ساده می توان شخصیت بازی را هدایت کرد و گیمر تنها با لمس روی صفحه می تواند پرش کند و همان لمس ساده می توان کار های زیادی در بازی انجام داد. با وجود سیستم بهینه ای که برای این نسخه از سوپرماریو در نظر گرفته شده تجربه ی بیش از سه دهه بازی کردن سوپر ماریو گیمر ها را سختگیر خواهد کرد و این چنین سیستم هدایتی برای خیلی ها قابل قبول نخواهد بود. برای شرکتی چون نینتندو که بسیاری از بازی هایش توسط دکمه زنی های ساده به پیش رفته اند طراحی چنین سیستم هدایتی برای عنوانی چون سوپر ماریو کمی مبتدیانه و ناامیدکننده به نظر می رسد.

گیمر ها در این بازی بیشتر وقت شان را صرف انجام مراحل بخشی از بازی به اسم World Tour می کنند که مشابه مراحل سوپر ماریو های کلاسیک است و ۲۴ مرحله اش را در شش جهان متفاوت تجربه خواهید کرد. گیمر ها لوکیشن های آشنای بسیاری از جمله صحرا، خانه ی ارواح، آسمان و امپراطوری قارچ ها را بار دیگ مشاهده خواهند کرد که به یمن طراحی مدرن و رنگارنگ نینتندو همچنان احساس نوستالژیک این بازی را به مخاطب دست می دهند.

سوپرماریوی مذکور عنوانی بی انتها نیست و مثل عناوین گذشته نقطه ی شروع و پایانی دارد و شما همچنان باید از سمت راست بدوید تا به انتهای مسیر در سمت چپ برسید. ولی بازی Super Mario Run از فرمولی استفاده می کند که در ابتدا می تواند حتی حرفه ای ترین ماریو بازان دنیا را نیز دچار دردسر نماید. تغییر اساسی ماریو در این بازی نحوه ی مواجه شدنش با دشمنان است. در این نسخه اگر به دشمن برخورد کند آسیب نمی بیند بلکه خود را به روی دشمن پرتاب می کند. حال اگر حین پریدن از روی یک دشمن گیمر صفحه را لمس کند، ماریو پرش بلند تری انجام می دهد و این تغییر شبیه تجربیاتی که از کودکی تاکنون داشته ایم نمی باشد. این نسخه همچنین بعد از هربار شکست سوپرماریو او را بار دیگر درون یک حباب زنده می کند و فرصتی تازه به وی داده می شود و این بدان معناست که اگر ماریو از یک بلندی سقوط کند بار دیگر توسط یک حباب نجات می یابد و به نزدیک ترین بخش هدایت می شود، اما این ویژگی نیز بعضی لحظات گیمر را با مشکل مواجه می کند، چرا که حباب ها همیشه درست عمل نمی کنند و ممکن است گاهی اوقات نزدیک ترین بخش ذکر شده تله ای دیگر برای گیمر باشد. البته نینتندو برای جلوگیری از این وضعیت چاره دارد و قابلیت استفاده از حباب به صورت دستی توسط گیمر در بازی گنجانده شده است.

نوع دیگر این بازی مراحلی تحت عنوان Toad Rally است که به گیمر اجازه می دهد با گیمر های دیگر وارد رقابت شود و ببیند که چه کسی می تواند بیشتر سکه جمع کند. نوع دیگر بازی در بخش مالتی پلیر رخ می دهد که در آن شما باید با روح یک گیمر دیگر که قبلاً آن مسیر را رفته مسابقه بدهید و هرکس بیشتر در بازی دوام بیاورد برنده است. بخش Toad Rally در بازی مذکور سرعت و هیجان بیشتری در مقایسه با بخش World Tour دارد ولی گیمر ها مجبورند برای باز کردن بسیاری از آیتم ها و بخش های بازی در این بخش دقایق بسیاری را سپری کنند. جوایزی که در بخش Toad Rally به دست می آورید را می توانید خرج ساختن امپراطوری تان در بازی کنید که با نام Kingdom Builder قابل دسترس است. در این مد می توانید قلمرو دلخواه تان را در سوپرماریو بسازید و گیمر ها می توانند با صرف هزینه ساختمان های مختلف بسازند و شخصیت های متنوعی برای بازی آزاد نمایند. در این بخش از بازی باید وقت و سرمایه ی زیادی را صرف باز کردن یک ساختمان جدید به کار گیرید که این مسئله به نوبه ی خود می تواند کمی ملال آور باشد و این به معنای آن است که هربار به سراغ تکرار یکی از بخش های سوپرماریوی جدید می روید گویی که به محل کار خودتان رفته اید و ممکن است اصلاً احساس خوشایند گیم به شما دست ندهد. از سوی دیگر بخش World Tour تنوع گیمپلی بهتری دارد و شما باید سه نوع سکه ی صورتی، بنفش و سیاه را در طول مسیر جمع آوری کنید که هرکدام شان چالش های خاص خود را دارند. اگر همه ی سکه های صورتی را جمع کنید سکه های بنفش برای جمع آوری باز می شوند و این مسیر برای سکه های سیاه نیز تکرار می شود. طراحی مراحل بسته به اینکه چه نوع سکه ای جمع می کنید ممکن است تغییر کند و ازین لحاظ می توان گفت که Super Mario Run در طراحی مراحل موفق عمل کرده است.

ویژگی آزاردهنده ی دیگر بازی همیشه آنلاین بودن آن است. شما همیشه برای بازی کردن به شبکه نیازمندید و اگر اینترنتی که به آن متصل هستید قدرت کافی را نداشته باشد بازی وادارتان می کند که به یک کانکشن قوی تر متصل شوید. این مسئله می تواند برای بسیاری از گیمر ها که عادت دارند در مترو، مکان های سربسته یا حتی هواپیما سوپر ماریو بازی کنند مشکل آفرین شود.

برای نتیجه گیری می توان گفت که این نسخه از بازی اقتباسی موفق و لذت بخش از ماریو برای پلتفرم های لمسی است. نینتندو طراحی بسیار خوبی از بازی ارائه داده است ولی محدودیت گیمر در هدایت شخصیت اصلی بازی بعضاً برایش مشکلاتی به وجود می آورد. این بازی در اغلب مواقع یک مرحله را بار ها و بارها پیش روی تان می گذارد و بهتر می بود اگر به جای تکرار یک مرحله به تعداد دفعات زیاد، چندین مرحله را بازی می کردیم. ماریو ممکن است بر روی آیپد و آیفون خانه ای جدید و بهتر از نینتندو برای خود دست و پا کرده باشد ولی همگان می دانند که بهترین نسخه های آن برای چه دستگاه هایی منتشر شده بودند.

محمد

The most monstrous monster is the monster with noble feelings -Fyodor Dostoyevsky

ارسال دیدگاه